A ENFERMIDADE VITAL

   
       A palabra sirve para edificar, sobre  todo como exposición ante un enfermo. Ser enteiramente un consigo mesmo; atreverse a ser un individuo, na inmensidade do seu esforzo e da súa responsabilidade, é unha proeza loable; pero é máis doado engañarse, acochándose na sociedade para xulgar a quen se atreve con empresa tan laboriosa. 

     Do mesmo xeito que para o pensamento cristiá a morte expresa a peor miseria espiritual, aínda que a curación mesma sexa morrer para este mundo, hai na enfermidade unha dobre vertente de desesperación e ensinanza vital. A enfermidade non é máis que un episodio que ilumina o camiño da existencia humana. Non é o final,  senón o principio.  

     Se trata de comprender que a enfermidade está instalada na nosa mente e vela como unha mensaxe de aprendizaxe e de esperanza. O defecto non é recoñecer o erro, senón participar del e tremar por aquelo que non se debe temer. Aceptar a realidade nos da coraxe para enfrentarnos sen temor a unha nova forma de contemplar a vida. A enfermidade non debe ser desesperación, senón camiño. Soren Kierkegaard nos introduce na desesperación da enfermidade mortal que procede do "pecado orixinal". Pero sen a desesperación, a enfermidade non leva á morte, senón a unha vida máis plena; quen desespera morre; é incapaz de contemplar a riqueza que a vida lle ofrece. 

        A historia é unha forza que nos impulsa cara diante. Somos conscientes da noso pasado e levamos o xerme do inconscente colectivo no noso espíritu, o que determina as nosas accións nunha medida considerable, teñamos consciencia delo ou non. Toda causa ten o seu efecto e a desesperación provoca incertidume e anticipa a enfermidade.
     Para Platón o mal era a desorde, mentres que para o xudeo-cristianismo a enfermidade é produto do pecado, un pecado que cometeran os nosos ancestros; nacemos en pecado e polo tanto enfermos; para sanar,  precisamos expialo e redimilo.
    Non podemos falar de persoas enfermas ou sanas; tan só compre falar de enfermidades que se instalan na nosa mente. A mente emite a información a través do pensamento que se manifesta e se fai visible no corpo. O que ocorre no corpo dunha persoa é a expresión ou concreción do eidolon que se forma no noso pensamento e se manifesta  no pulso, no ritmo do corazón, na temperatura corporal e nas glándunas hormonais, creando no organismo anticorpos ou pola contra, enfermidades que limitan as nosas defensas e as nosas accións. Cando estas funcións funcionan dun xeito harmonioso lle chamamos saúde; pero se a nosa mente se perturba a través do noso pensamento, a harmonía do conxunto se rompe e entón falamos de enfermidade.

A MARCHA DA VERGOÑA

    Nos anos oitenta, os mercados se liberalizaron e o sistema capitalista abrazou a maior parte do planeta. A globalización unificou ás clases capitalistas de todo o mundo. Isto supuxo unha revolución que resultou desgarradora. Nun ano, cincocentas sociedades transnacionais privadas controlan como mínimo o 52% do produto bruto mundial. 

     As multinacionais asumen o papel de señores feudais e son máis poderosas que calquera estado ou goberno. Controlan desde os fertilizantes e a auga até o petróleo e os cereais e o seu volume de negocio é superior á maior parte dos presupostos dos países do noso contorno. Perseguen reducir a capacidade de decisión das sociedades e os individuos para elexir o seu futuro. A democracia se prega  ás decisións e aos intereses destas empresas. 

     ¿Por qué os políticos non confesan que non poden ou non se atreven a facer nada? Que mentira se esconde detrás da democracia que pregonan se, despois de votar, a participación do pobo queda suprimida e en estado de indefensión xurídica. Dicía José Saramago que "os organismos mundiais que determinan a economía dos países non son democráticos (...) A democracia política só nos permite quitar un goberno e poñer outro... "

     Só se pode participar se pagas; é dicir, se eres accionista dunha multinacional. É o único xeito de participar e cambiar o mundo. ¿Quen votou para que houbera guerra en Iraq, Siria, Afganistán, etc.? A condición para manterse no poder é obedecer e acatar as directrices do Banco Mundial, do FMI e da Organización Mundial do Comercio. Lula en Brasil acatou a débeda para non sufrir o seu ataque. Non queda lonxe o que sucediu en Arxentina e está moito máis preto o que sucediu en Grecia... 

     O neoliberalismo utiliza a estratexia do libre mercado para apropiarse de todo e de todos, incluso das nosas vontades. A acumulación de capital esixe que todo se transforme en mercancía. Eliminar as sociedades para transformalas nun mundo de individuos alleados en permanente competencia, "libre, pero non falseada", o que lle impide aos estados intervir. Só existe o mercado; o real é a economía. 

     Búscan a privatización do sistema público porque asegura miles de millóns en beneficios e utilizan as universidades como escolas superiores ao seu servizo, exercendo unha coacción constante sobre os países cuxa economía está hipotecada pola débeda externa. Non a débeda dos cidadáns; senón a dos gobernos corruptos que expolian os países. Mentres os gobernos se adiquen a pagar a débeda, non hai democracia, paz, nin futuro posible para o terceiro mundo. Os plans de axuste estructurais impostos, obrigando á privatización de multitude de servizos, provocan como resultado final o aumento  da pobreza dunha grande parte da poboación. 

     ¿Por qué non reaccionamos? Porque se fai lentamente, de acordo a un plan preestablecido. O Corralito arxentino, Bankia, os Paraísos fiscais, son consecuencia dun sistema homicida. Mentres outros toman as decisións, os anciáns falecen polo impacto das estafas. Só se nos permite empobrecer e morrer como ilustra un titular de El País: "El FMI pide bajar pensiones por el riesgo de que la gente viva más de lo esperado".

     Hoxe se moven no planeta máis recursos desde o punto de vista especulativo que os que corresponden á rede de bens e servizos. A falta de controles beneficia que a especulación o emponzoñe todo ¿Estamos ante unha situación de verdadeiro crime organizado? Os Paraísos fiscais non teñen outra xustificación económica máis ca de darlle cobixo ao diñeiro do crime e da corrupción ¿Onde queda a xustiza social que tanto se pregona? Mentres en Europa, cuna da civilización,  milleiros de refuxiados suplican axuda, fuxindo dos horrores da guerra, a poucos kilómetros de distancia nos paraísos fiscais de Mónaco, Andorra, Liechtestein, Luxemburgo e Suiza, permanece amoreado o capital acumulado por este tipo de transacións; é inmoral.
     Compre protestar, pero hoxe, a voz do pobo está mediatizada polos medios de comunicación que obedecen ao seu amo, as multinacionais e o seu obxectivo é fabricar o esquecemento. A televisión vanaliza calquera asunto por moi grave que sexa; pero, por sorte, o neoliberalismo é homicida; pero tamén suicida e como diría Benedetti:

"Lento, pero viene 

el futuro se acerca

despacio

pero viene

ya casi está llegando 

con su mejor noticia

una estrella pobre todavía

lento

pero viene 

el futuro real 

el único que incentivamos 

nosotros  y el azar... "

     

A ORDE OCULTA

Impresiónanos a beleza e a maxestuosidade da naturaleza que nos rodea; as árbores, o ceo, unha posta de sol; todo é un espectáculo marabilloso; pero precisamos explicar o seu trasfondo oculto; esa especie de mundo na sombra; o código kósmico. 

        

Independentemente de si cren en Deus ou non, os científicos están de acordo en que existe un código kósmico. Stephen Hawking afirma que atopou a proba matemática da inexistencia de Deus. Suxire unha especie de creación espontánea; un vacío cuántico, anterior ao Big-bang. 

      

¿Poden os aceleradores de partículas botarlle un vistazo ao creador? A teoría de cordas predí que este "noso" universo se estende a outras dimensións. Sen embargo estamos condenados a permanecer nun mundo tridimensional. Parece que Deus trascende o bulk. O mundo non só é fermoso, matemático e elegante; tamén é a manifestación do extraordinario.
       

¿Poden existir cousas tan preto de nós sen que nos decatemos? Parece existir un universo de dimensións adicionais chamado bulk; pero as leis da física só permiten actuar nas catro dimensións convencionais (enriba-embaixo, adiante-detrás, dereita-esquerda e a temporal). O resto das dimensións son matematicamente descriptibles, pero fisicamente inaccesibles. A física tradicional nunca poderá acceder ao non comprendido.
       

Supoñendo que existan outras criaturas noutras dimensións, ¿serían capaces de interactuar connosco? Quizais esas supostas accións teñan efectos na nosa dimensión e non nos decatemos de que forma afectan á nosa existencia. A ciencia non pode confirmalo; pero tampouco refutalo.
      

Cando os científicos utilizan as leis clásicas da física para entender o Big-bang, atópanse coa singularidade; un lugar onde as leis da física parecen quebrarse. Hawking afirma que o comenzo non foi un punto; senón unha cúpula onde espacio e tempo se cruzan. Deste xeito, tentar retroceder no tempo sería como retroceder ao polo norte desde o polo norte. O universo se contén a si mesmo; nunca houbo un comenzo.
     

O punto crucial é unha situación confusa e seguirá sendo confusa. Temos ecuacións matemáticas que explican moitos universos posibles; pero ¿que deu orixe ás ecuacións? Existe unha antiga ensinanza hindú: "hai un número infinito de universos, cada un cun Deus diferente soñando o seu propio soño kósmico... " Están os seres humanos soñando unha orde divina ou é a orde divina a que os atrae cara si... Sempre existirá o non comprendido porque as matemáticas son intelixibles. 

              

CUADROS PARA UNHA EXPOSICIÓN

(2)  As dúas vontades 

Quixo o fado que a vontade natural,
íntimamente ligada á ánima,
o seu principio, a súa forza e o seu pulo;
acción inspiradora de amor, paixón e valor;
expresión directa da necesidade vital;
comunidade de pracer,
memoria esencial da persoa
e inconscente da súa identidade global,
contraria á acción calculadora
que obedece ao interés e á ambición persoal
da competencia e a indiferencia desigual
do frío cálculo,
se desviase da súa infancia provocando a disonancia
da razón acomodada, vontade da reflexión;
instrumento da uniformización da vontade comunitaria,
de cooperación e cohesión;
da vontade reflexiva orientadora do pensamento,
forxadora do sometemento da paixón pola vida e da acción;
do desexo de pertenza do intelecto ao principio de razón;
inflexión e conversión do hábito natural en convención
da memoria de representación
dos pulos do corazón.


Alfonso Iglesias Zamar 
Compostela, a 02 de setembro de 2015 

O "CUARTO PODER" E A POLITICA DA MISERIA

   
"La gente de la calle no me pide más clientelismo, no me pide que coloque a sus hijos en un puesto de trabajo, me pide que no traicione nunca las cosas que digo". Alexis Tsipras

     Históricamente, unha das primeiras ideas correctoras do proceso de apropiación da política polas elites foi a creación pola sociedade civil doutro poder distinto aos tres poderes clásicos (o executivo, o lexislativo, e o xudicial); o chamado "cuarto poder". Sen embargo, desde o momento no que os distintos Estados acoden aos Mercados para financiarse, xeran unha dependencia difícil de romper, tendo en conta o interés destes polo crecemento e a acumulación de capital.

    Un dos efectos da renovación tecnolóxica aplicada aos medios de comunicación, foi a súa colonización polas grandes empresas e as corporacións transnacionais. O "cuarto poder" sucumbe aos intereses do capital para se converter nunha parte do poder gubernamental, ou en parte dos poderes fácticos que aspiran a estender o seu poder a nivel global.
   O criterio que rixe a loita por impoñer determinado produto, e ocupar unha posición dominante no mercado, non ten nada que ver coas grandes ideas nin coa ideoloxía que deu orixe ao "cuarto poder" como corrector da apropiación da democracia pola oligarquía política. Agora a mensaxe se inspira en cálculos empresariais e mercantís.
     O "cuarto poder" xa non exerce de freo, se algunha vez o fixo. Actualmente forma parte da aceleración dun proceso que fai aumentar as desigualdades,  distorsionando a información, "desintegrando comunidades", afianzando a tiranía da desinformación e pervertendo a democracia. Todo isto será irreversible se, como lle sucediu a Tsipras, os políticos se limitan a vender ilusión, sen un plan B, co que poder respaldar os seus programas ante as presións da elite política e o capital. A política non pode limitarse a repartir caramelos para rematar sumándose ao discurso das transnacionais coas primeiras dificultades.
   
 "La democracia significa que cuando algo no funciona se puede cambiar". Alexis Tsipras 

     

"PATRIOTISMO MODERNO"

"Caso tras caso, vemos que el conformismo es el camino fácil, y la vía al privilegio y al prestigio; la disidencia trae costos personales."  Noam Chomsky

    O pasado, presente e futuro do patriotismo moderno pasa polas "portas xiratorias". O acceso á vía pola que circulan os patriotas modernos, sexan políticos, técnicos ou altos funcionarios, se afianza como modelo de prestixio na Eurozona. Unha vía moi fructífera para eles, pero letal para os intereses dos cidadáns. 

    O 40% dos avogados dos Estado se atopan en excedencia. Quizais a explicación teña que ver co que o pasado domingo, Rafael Méndez contaba en El País, que "unha tropa de avogados do estado en excedencia asesora a fondos de inversión estranxeiros que pleitean contra o Estado español. A élite da Administración Pública pode permitirse cobrar un "bo diñeiro" por asesorar contra o propio Estado e logo regresar como o "fillo pródigo" ao cobixo protector do "pai" Estado protector.

    Un avogado do Estado pode traballar na cúpula dun Banco, pasar logo uns anos na sede de Presidencia do Goberno, e voltar logo ao mesmo banco "enriquecido" pola experiencia sen que ninguén se pregunte en que consistiu tal experiencia; quizais participou nalgunha decisión importante que tivera que ver co sistema financeiro, pero parece que é algo asumido polo patriotismo moderno e ninguén se pregunta ren. ¿Quen mellor para discutirlle ao Estado que aquel que coñece ben as súas debilidades?

 Cóntanse por decenas os cargos púbicos que se sentan nos consellos de administración de empresas do Ibex-35. O dominio dos tecnócratas sobre a política non é algo que xurdira por obra e gracia do espírito santo; simplemente xorde como consecuencia do funcionamento das portas xiratorias. No ano 2009, cando se descubriu que as contas gregas foran "maquilladas", sóubose que a manipulación fora posible grazas ao asesoramento técnico de Golmand Sachs, o grande banco de inversións estadounidense. Do mesmo xeito que exdirectivos de Golmand Sachs foran colocados ao fronte do BCE (Banco Central Europeo), e en postos clave do FMI e doutras institucións financeiras. 

   No ensaio de Ignacio Sánchez Cuenca,  "La impotencia democrática" se citan os estudos de Christopher Adolph, un profesor norteamericano, para ilustrar o trasvase de funcionarios das institucións europeas a grandes bancos internacionais e viceversa. É coñecido pola opinión pública que o actual presidente da Comisión Europea, era primeiro ministro de Luxemburgo cando se autorizaban as argucias do grande ducado para funcionar como paraíso fiscal. Que os que describen a Grecia como estado fallido elixan como máximo responsable europeo a unha persoa das características de Juncker define os verdadeiros intereses das institucións europeas, que hai moito tempo que "mercaron" o modelo neoliberal como único ideario da política económica, poñendo os intereses dos bancos por diante dos intereses dos cidadáns. Por certo, xa se saberá porqué e qué consecuencias trae que Alexis Tsipras decidira dobrar os xeonllos, logo de que o pobo dixera rotundamente que non ás medidas da Troika nun referéndum democrático.

     

"¡GRANDES TITULARES!"

"El futuro de la humanidad está en sus manos. ¡No se achiquen!". Jorge Mario Bergoglio

     Un dos grandes titulares dos medios de comunicación estes días é o de que o FMI (Fondo Monetario Internacional) sitúa a España á cabeza do crecemento dos países avanzados. Isto recórdame a mensaxe que a OMS (Organización Mundial da Saúde) transmitiu hai un par de anos con aquel titular alarmante sobre a Gripe A, polo que países como España investiron miles de millóns en vacinas que logo foron parar ao lixo. Quizais estea relacionado o titular antedito, co feito de que España estea á cabeza dos países europeos en pobreza infantil; que a taxa de paro estea no 22%  (iso nas estadísticas oficiais, a realidade é pior); ou que haxa persoas que teñan que remexer nos contenedores do lixo ou acudir a Caritas para meter un bocado na boca. 

   Os grandes números da Macroeconomía de nada serven para maquillar un mercado laboral no que a precariedade no emprego está a piques de se converter en crónica. A mensaxe dunha España que vai medrar por riba do 2,9% (está por ver que non sexa máis ca unha estratexia para sinalarlle o camiño a Grecia), creando empregos que raian na esmola, non se sostén. Se non mellora a calidade do emprego, de nada serve o crecemento, non sendo para engadir puntos no Ibex-35. É un feito contrastado que nunha crise que case se leva por diante a totalidade do estado do benestar (o pouco que queda costou Deus e axuda retelo), a diferencia entre ricos e pobres medrou, polo maior enriquecemento dos ricos e o maior empobrecemento dos pobres. 

     O futuro de toda unha xeración está en xogo. Un 24% da poboación traballadora ten contrato temporal, unha cifra que só supera Polonia. Se a taxa de paro descende faino porque xa tocamos fondo e se destruíu a maior parte do tecido da pequena e mediana empresa, e as que quedan se vaciaron de persoal, nalgúns casos trocando traballo fixo por temporal a tempo parcial, o que reconvirteu a maior parte dos contratos en medias xornadas involuntarias. Como mostra están os contratos xuvenís e os "ninis". ¡Xa está ben de grandes titulares en medios de comunicación subvencionados! Compre ser serios se non se quere comprometer o futuro laboral a longo prazo.
     Desde que Constantino abrazara a cruz como símbolo para vencer a Maxencio na Ponte Milvio, a igrexa se vestía de "traxe e mantilla" para xustificar o inxustificable; por iso é especialmente chamativo que o Papa Bergoglio, na súa estancia en Santa Cruz de la Sierra (Bolivia), alarmado da situación de expolio a que se somete á poboación global, chamara a loitar polos dereitos dos desafiuzados do Mundo: "Tierra, techo y trabajo son derechos sagrados. Hai que luchar por ellos. Que el clamor de los excluidos se escuche en Latinoamérica y en toda la Tierra".